W trzecich warsztatach w ramach Niebieskich Igrzysk zatytułowanych „Pomagam i pozwalam pomóc sobie” dzieci miały okazję doświadczyć emocji związanych z byciem całkowicie zależnym od czyjejś pomocy i uczuciami osoby pomagającej. Dzieci dobrały się w pary tak, by być razem z osobą z grupy do której czuły zaufanie. Następnie jedno dziecko z pary miało zasłaniane opaską oczy, a osoba widząca dostawała ołówek i kartę pracy. Zadaniem zespołów było bezpieczne dotarcie do stolika i wykonanie zadań na karcie przez osobę „niewidomą” przy pomocy widzącego partnera. W połowie czasu następowała zmiana ról. Po bezpiecznym dotarciu na dywan dzieci dzieliły się odczuciami i wrażeniami. Wśród emocji odczuwanych przez nie w roli osoby niewidzącej dominował stres, wstyd, obawa czy mogą zaufać drugiemu dziecku, złość, że nie mogą samodzielnie wykonać zadania. Jako osoby pomagające dzieci czuły radość, przyjemność ale też obawę czy będą umiały dobrze pomóc. Na koniec rozmawialiśmy o osobach z niepełnosprawnością potrzebujących naszej pomocy w przestrzeni publicznej i ćwiczyliśmy scenki z właściwym udzielaniem pomocy osobie niewidomej przy przechodzeniu przez jezdnię, czy na przystanku autobusowym. Zwracaliśmy uwagę na konieczność szacunku i nieprzekraczania granic osoby niewidomej (np. nikogo nie dotykamy bez zgody tej osoby).
